نیوتن توی دستهای سیب (شعر و ادب)

بدرود

mohammadghaedi — Sun, 14 Jun 2009 09:01:18 GMT

این وبلاگ تا اطلاع

ثانوی

تعطیل است .

دوستدار همه ی شما - محمدقائدی

راه بی برگشت...

mohammadghaedi — Wed, 22 Apr 2009 09:38:18 GMT

...حتا روی نیمکت متهمین نیزجالب است که انسان حرف و سخنهای دیگران رادرباره ی خودش گوش کند. هنگام اظهارات دادستان و وکیلم میتوانم بگویم در واقع زیاد راجع به شخص من حرف زده شد تا درباره ی جنایتم . وانگهی آیا این اظهارات زیاد با هم فرقی نداشتند . وکیل دستهای خود را بلند می کرد و به عنوان یک مقصر از من دفاع می کرد و برایم طلب بخشش می نمود دادستان دستهای خود را دراز می کرد و مرا مجرم میدانست اما بی اینکه بخششی بطلبد . با این وجود چیزی به طور مبهم مرا ناراحت میکرد . با وجود مشغولیتهای فکریم اغلب قصد میکردم دخالتی بکنم ولی وکیلم در آن هنگام میگفت خاموش باشید سکوت بیشتر به نفع شماست . به عبارتی دیگر مثل این بود که آنها کار محاکمه را خارج از وجود من حل و فصل می کردند همه چیز بی مداخله ی من پیش می رفت . بی آنکه از من نظری بخواهند سرنوشت من تعیین میشد...

قسمتی از "بیگانه" آلبر کامو

قبل از هرچیز یادآوری چند نکته را جهت روشن شدن برخی مسائل برای مخاطبان عزیز لازم میدانم :

یکم

اشعار و بعضن متنهایی که در این وبلاگ ارائه میشوند صرفن تلقی یک "من نوعی" از ادبیات و اتمسفر پیرامونی آن است . اینکه بعضن بعضی از مراجعین گلایه میکنند که چرا فلان اثر فهمیده نمیشود به نظر چندان منطقی نیست . و این با کمال تاسف ربطی به مولف پیدا نمیکند . این یک چیز عادی است که برخی نتوانند با چیستی و شخصیت مستتر در یک متن رابطه برقرار کنند.(قابل توجه دوستانی که پشت هر چیزی دنبال پیام میگردند!)

دوم

بارها به دوستان خصوصی، عمومی ، حقیقی و مجازی ام گفته ام که نه تنها شعر، بلکه هیچ واژه ای را برای خوشامد و بدآمد احد الناسی به کاغذ نیاورده ام(میگید نه!ازکسانی که من رو از نزدیک تر میشناسن بپرسین!)

نیز هیچوقت به خودم اجازه نداده ام تا شعر گفتنم به خوردن نان منجر شود .(کاری که خیلی ها استا د آن اند)

به شدت با بوف کور هم عقیده ام که:

"...بعد از آن که من رفتم به درک میخواهد کسی کاغذ پاره های مرا بخواند میخواهد هفتادسال سیاه هم نخواند من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتن برایم ضروری شده مینویسم..."

فعلن همین...

هرچه مینویسم پنداری دلم خوش نیست...

"عین القضات"

این هم شعری برای ...

گیج شو توی راه بی رفتن چمدانی که بود را بردار

گیر کن پشت یک در بسته سرخود را بکوب ... در/ دیوار

الکی فرض کن که خوشحالی مثل مردن به اتفاق بیفت

زندگی را برو به گند بکش خفه شو توی پاکت سیگار

برو از هیچ جا به سمت کجا به کلاهی که باد برده بچسب

مثل یک سکس رنگ و رو رفته فیلم شو توی سی دی خش دار

سر هیچی که هست داد بزن بعد احساس کن که تنهایی

بعد هم با تمام آدم ها فرق کن مثل وصله ی شلوار

وسط زندگی برو به درک دووور شو از کسی که نزدیک است

مثل توی حیاط / خلوت شو مثل میزی که گوشه ی انبار...

طبق قانون شهر مورچه ها روی یک خط راست راه برو

(خنده میکرد روز خود کشی اش آدمی که...)

خلاصه ی مطلب:

رفتم از فکر هم اتاقی ها دستشویی اتاق فکرم شد

داخل خواب موش ، گربه شدن آخرین اتفاق فکرم شد

و ترک خوردم از لب دریا شبم از چشم تو سیاهی رفت

باز با فکر چیز نا مفهوم میشد از راه تا دوراهی رفت

شعر با / ریده شد به فلسفه ام و تکان خورد آب از آبم

کرگدن های غیر منتظره رژه رفتند روی اعصابم

.........................

رد شو ازکوچه های بی بن بست و به یک گیربی سه پیچ برس

مثل دلتنگی تمام شدن آخر فلسفه به هیچ برس

پرت شو بین زندگی کردن وسط غم هوای فلسفه کن

پشت مغز تپانچه قایم شو پشت خونسردی "صداخفه کن"

چمدانی که بود را بردار گیج شو توی راه بی برگشت ...........

محمد قائدی – شیراز- بهار88

هشدار!این مطلب بایگانی نخواهد شد!

mohammadghaedi — Sun, 15 Feb 2009 20:38:18 GMT

و حسنک را به پای دار آوردند... و دو پیک را ایستانیده بودند که از بغداد آمده اند و قرآن خوانان قرآن می خواندند . حسنک را فرمودند که جامه بیرون کش . وی دست اندر زیر کرد و ازار بند استوار کرد و پایچه های ازار را ببست و پیراهن بکشید و دور انداخت با دستار و برهنه با ازار بایستاد و دستها در هم زده تنی چون سیم سفید و رویی چون صد هزار نگار... همه خلق به درد می گریستند... و در این میان احمد جامه دار بیامد سوار و روی به حسنک کرد و پیغامی گفت که خداوند سلطان می گوید : این آرزوی توست که خواسته بودی و گفته که چون تو پادشاه شوی ما را بر دار کن ما بر تو رحمت خواستیم کرد... اما امیرالمومنین نبشته است که تو قرمطی شده ای و به فرمان او بر دار می کنند . حسنک البته هیچ پاسخ نداد ...

"تاریخ بیهقی"

عادت کرده ام قبل از اینکه پست جدیدی بگذارم مطلبی بنویسم که شاید در نگاه نخست رابطه ی قابل توجیهی با شعری که در ادامه آن می آید نداشته باشد . حالا این مطلب خواه از نیچه و کافکا باشد خواه به نقل از تاریخ بیهقی و خواه از... واقعا" چه فرق میکند وقتی موضوع همه ی آنها واقعیت بزرگی به نام "انسان" باشد ...

هر کس به زبان دل خود ...

شما چه فکر میکنید !؟

این هم شعر:

میان برکه ی راکد ٬ شش بدون هوا

شروع جانور بی خواص بی سر و پا

سکانس اول : گورخری که آدم شد

سکانس بعدی : خندیدن عروسکها

شروع توطئه از پشت میز سیزدهم

شروع دنده ی معکوس را زدن به کجا؟!

ورود مرد مولف به متن بی سر و ته

سرک کشیدن آلفا به آن ور امگا

که "هیچ" شکل بزرگی است پشت فلسفه اش

شبیه شکل مداد شکسته ی کافکا

و بعد ٬ متهمی که ردیف اول بود

شمرد حادثه را از شماره ی یک تا ...

و آمدند به شهر جنازه های خفن

به شهر گامت وهسته به شهر ایکس و گاما

...

سه نقطه حرف قشنگی برای گفتن نیست

سه نقطه در وسط سطر میرسد به کاما↓

که سکته میکند و میرود به آخر خط

به برکه های تعفن... به مردگی...اغما...

تن تو گیر سه پیچی ست مثل D.N.A

برو ببوس و بغل کن کروموزومها را

و بعد متهمی که ردیف آخر بود

نفس کشید مرا با شش بدون هوا

................

سکانس آخر :مردی که گورخر شده بود...

محمد قائدی – شیراز – بهمن ماه 87

این متن هم بدون عنوان است!!

mohammadghaedi — Sat, 10 Jan 2009 20:23:18 GMT

"...از در راست مردم به اتاقی که در آن شورای قیمومت خانوادگی تشکیل شده است وارد می شوند.آخرین سخنان آخرین سخنگو را می شنوند به یاد می سپارند و از در چپ خارج می شوند همین که به بیرون رسیدند قضاوت خود را به همه ی جهانیان اعلام میکنند.قضاوتی که از روی آخرین سخنان به عمل آمده درست است ولی فی حد ذاته باطل است .اگر مردم میخواستند قضاوتی بکنند که به طور قطع درست باشد میبایستی در اتاق بمانند و عضو شورای قیمومیت شوند و این هم در حقیقت آنها رابرای قضاوت محجور میساخت..."

"فرانتس کافکا"

منظور خاصی از نقل قول بالا ندارم . زمستان شروع شده است . خیلی وقت است که این اتفاق افتاده . داریم به آخر برج دی میرسیم . نمیدانم روزها بر شما چگونه میگذرد ... اما خوب میدانم که بر خودم چگونه؟!...

حال و حوصله ای برای سرودن نیست...اما:

اینبار با دو کار (یک غزل و یک سپید نه چندان جدید)آپ کرده ام ...

زیاده عرضی نیست...

یک غزل زمستانی:

در گوشه ی اتاق خودت تنها یک "آرزوی مانده به دل"بودن

یا مثل توی یک شب بارانی در حسرت کلاه و شنل بودن

دنبال رد پای کسی گشتن در راه ارتباطی نا مشروع!

افتادن ازصلیب خودت درچاه ازدست خود همیشه کسل بودن

هی خنده را به قبر همه کردن... رفتن همیشه رفتن از اینجا به...

در حس وحال فلسفه ای غمگین هرشب تو را به فکرهگل بودن

پا توی کفش پاره شدن در تو مرگ تو در تراژدی یک متن

با آدمی که گم شده وررفتن توی هوای حس تو "ول" بودن

زل را زدن به صندلی خالی که خاک را به خاطر کی خورده؟!

در کوچه های خلوت بی امکان دنبال اتفاق هتل بودن

در انتظار مرده شدن "بی تو" با "بی تو"بودنم همه جا "با تو"

خورشید را به قرقره تاب / یدن بی "با تو" آدمی خل و چل بودن

بوبو...بوبو...بوبو...دددن...دن...دن لکنت گرفته "بودن" تو در من

یعنی تمام قصه همین بوده:

یک "آرزوی مانده به دل" بودن...

محمد قائدی – شیراز

این هم کار سپید:

"من" حالا

"بود" می شود

"دود" می کند

"بود" می شود تا باد ...

تا ابد می چرخد سیب گرد/ باد را ببین! هه!

گناه من چیست؟

عقربه ای که می چرتد دایره را بسته

دایره میگوید:

های!دل!

وقت تنگ شده است برای خفه کردن ات

چمدانهایم به من چه که درد میکنند

از شدت جاده ای که دود میکند هنوز که هنوز است

و دود از کنده ای بلند نه می شود

آخرین نقطه ی دنیا هم که باشی

سر سطر باید بنشینم

اوووه!

هی سوت را می کشند توی مخ ساعتم

می کشند توی مخ ساعتم...

یعنی نقطه ی مشترکی دارم با این:(؟)

حالا با خودم می گویم : هیچ!

محمد قائدی – شیراز

...این دو نفر

mohammadghaedi — Fri, 05 Dec 2008 12:34:18 GMT

نیچه ی بزرگ میگوید:ما ساختار شکنان گرمی خود را از کنده ای میگیریم که اکنون به سردی گراییده است.

یا بودا میگوید: چونان کرگدن تنها سفر کردم...

شخصن فکر نمیکنم که جمله های فوق با کلمه های زیر بی ربط باشد !

...حالا من

خسته از هر چه "یوغ" و هرچه"دروغ" و ...شکسته ازاین"همیشه" های لعنتی که به جان "همیشه"های من افتاده اند بعد از مدتی آمده ام با یک غزل مثنوی...

شعری که ذیلا" تقدیم میشود را علاوه بر همه ی کسانی که با عشق نفس می کشند و با مرگ زندگی می کنند(و من دوستشان دارم) تقدیم می کنم به دو نفر از عزیزترین عزیزانم :

1- زنده یاد پدربزرگ شاعر و نویسنده ام محمد سلیمانی "شعله تنگستانی"

"مرد روشنی که خیلی زود به سایه رفت"

2- دایی اندیشمند و شاعرم "محمدناصر سلیمانی" که "میشناسم اش به دوستی و یگانگی" ...

... مردی که خوب میدانم اش...

این هم غزل-مثنوی:

"همچون جناب کرگدن تنها سفر کردم"

مثل درختی که...دو دستم را تبر کردم

آنقدر، پژواک سکوتم اوج دارد که↓

تو مثل فریادی شدی که پشت در کردم!

قلب خودم را می برم با شرط چاقویت

مثل کسی که توی خونهایت جگر کردم

(مثل همیشه شکل مرد خسته را دارند:

در عمق فنجان،"قهوه" هایی که "قجر" کردم)

↓

بانو! همیشه فلسفیدن کار سختی نیست

با فلسفیدن در خودت من را اثر کردی↓

...................

تا بوسه ام را از لب خورشید، برداری

تا ماه، را هر شب به جایش نقطه بگذاری

هر روز، با من گریه کردی روز میلادم

من آمدم اما تو دادی زلف ... بر بادم

سینوس ها بردار من را ارتعاشیدند

در چشم معشوقه تنم را...هی تراشیدند

اسپرم ها در حس و حالم تخمه مینوشند

پیراهنم را بی کسی بر خود نمی پوشند

این سطرها خودکار را از دست میگیرند

هر شب مرا از توی متنم مست می گیرند

من نقطه را دور سرم پرگار، می چرخد

قبله نما هر روز سی / صد بار می چرخد

این جمله ها من را ضمیر مستتر کردند

در انتظار من خودم را منتظر کردند

("آلبر کامو"هم با خودش"بیگانه"خواهد شد

پرواز توی بال هایش لانه خواهد شد...)

هی موریانه درعزایش چوب ، می رقصد

ابلیس...توی طاقتش ایوب ، می رقصد

↓

آنها مرا از فرط رفتن ، سوت و کف کردند

وقتی که مردم پوستم را مثل دف کردند:

............

تا مولوی بهتر برقصد حال و روزم را!!!!!!

محمدقائدی – شیراز 12/7/1387

انتخاب عنوان با شماست

mohammadghaedi — Sun, 26 Oct 2008 20:37:18 GMT

"در زندگی زخم هایی هست که..."

حالا من آمده ام با چهار پاره ای نسبتن بلند بعد از مدتی بی حوصلگی و گرفتار دقایق بودن . زبان حال این روزهایم است و تقدیمش میکنم به همه ی کسانی که : عشق را می فهمند...بغض را می فهمند...حسرت را میفهمند ...سکوت را می فهمند...صدا را می فهمند... خستگی را می فهمند ...آدم را می فهمند...و...و...و...را میفهمند و... بسیاری حرف نگفته...

این هم شعر:

تو برایم کسی که "آنیما"...

من برایت کسی که "آنیموس"...

از تو هر روز ، خواهشم این است:

همه جای مرا بگیر و ببوس!

وصل کردم تو را به شلوارت

میخ کردی مرا به رخت آویز

اشتها را مدام می ریزند

صندلی های دلسپرده به میز

تو چه خوبی! چقدر باحالی!

مثل آرامبخشی کودئین

هیچکس ، شکل حرفهایم نیست

وقتی از سقف ، می پرم پایین

مثل این خالهای کوبیده

نقشه ای روی پوستم داری

من همان مرد فیلسوفم...هی! ↓

ای زنی که تو دوستم داری!

یک نفر داشت آرزو میکرد:

کاش از من ، خبر ، تو را آمد!

کرگدن ها چقدر بی رحم اند

(کرگدن ، از سفر تو را آمد!)

این مگس ها هنوز ، پیچیده

توی گوشم صدایشان : ...وز...وز...

باید از این به بعد ، تنها بود

مثل آقای " گارسیا مارکز"

تیغ ، هر شب به شاهرگ می گفت:

هیکلم را بپاش ، روی خودت

مثل یک بسته خون آلوده ↓

زندگی را بمیر ، توی خودت

با مدادی که توی دستش بود

حل شدم توی جدولی ساده

رمز جدول همیشه این بوده:

حلزونهای از مد افتاده

شعرهای سیاه لب هایم

از لب استکان نمی افتند

متعجب شدم از اینکه چرا ↓

روده ها از دهان نمی افتند !

مثل برقی که رفته از سر شب ↓

مثل مردی نیامده ...oh…yes

این جنین های پشت خط مانده ↓

توی راهند ، مثل s.m.s

داشت ، دور سرم زمین چرخید

این طرف ها جناب گالیله؟!

دست در دست خود تو را کردم

تا بچرخیم دور یک میله !

آدمک حرف های خوبی زد:

آدمکها همیشه مغضوبند

چه سرانجام تلخ وغمگینی

همه ی موریانه ها چوبند

مثل تابوت های تو خالی

رفتن از اتفاق...ممکن نیست

کشف با حال قرصها این است :

چاره ی دردها مسکّن نیست

مثل موجود زیر میکروسکوپ

کرمهایم چه خوب ، می لولند

های! ای مرده ها! کمی ساکت ↓

گورکن ها به کار، مشغولند

نقشه ها را کشید ، مردن را

مورچه توی کنفرانسی که...

حمل کردند سرنوشتم را

بوق ها روی آمبولانسی که...

مرده گی روی غلتک افتاده

فیلم...دارد...تمام می شد...کات

پیرمردی که مثل دندان بود

گفت: "الفاتحه مع الصلوات"...

شیراز – محمد قائدی – 5/8/1387

دو دیدگاه در رابطه با مجموعه ی شعر "فصلهای فسیلی" اثر محمد قائدی

mohammadghaedi — Sat, 20 Sep 2008 09:49:06 GMT

امین فقیری منتقد و داستان نویس معاصر معتقد است محمد قائدی جوان است و جویای نام . شعرهایی را که از او در صفحات ادبی روز نامه ها دیده بودم اکثرا" در سبک سپید بود اما میدانستم دستی بر آتش رباعی نیز دارد. او سعی دارد تعابیر کهنه را از قالب رباعی به کناری افکنده وبه سوی مضمون های نو برود نهیلیسم(پوچی) در این رباعی ها موج میزند. شاعر گاه به تجربه هایی دست می یابد که حاصل آن پوچی است . "جهان و هر چه درآن است هیچ در هیچ است (حافظ)" رهتوشه ی رنج این سفر هیچ نبود سوغات سفر غیر خطر هیچ نبود محصول حدوث دائم هر شب وروز- جز هیچ پی هیچ ، دگر هیچ نبود ....شاعری که جنوبی است و میخواهد حرفی نو به میان بیاورد و اگر اینگونه ادامه دهد آنگاه با رباعی سرایی طرفه روبه رو خواهیم شد که حتما" نیت این را هم دارد و در کارش موفق هم میشود ....

همچنین صدرا ذوالریاستین شاعر و ژورنالیست بر این عقیده است که امروز دیگر محمد قائدی در پهنه ی شعر فارس و جنوب نام آشنایی است . قائدی از آن تنگستانی های فطرتا" شاعر است که دیری نخواهد پایید که از او بیشتر خواهیم شنید . طبع وقادی دارد که هم عنان با کنکاش و جستجو او را به طرف آراستگیهای بیشتر هدایت می کند . در چند نشست فرهنگی که دعوت شده بودم ، اقبال حاضران را که اهل فن بودند از سروده های او به عینه دیدم . باید رباعی های او را خواند و او را تحسین کرد که در برنایی کارهای پخته از طبعش می تراود در همان یادداشت اول کتابش نوشته ام:از این سراینده ی خوب در کنار رباعی ، غزل و شعر های اوزان شکسته نیز دیده ام . قائدی از کسانی است که روی آینده ی شعری اش حساب کرده ام ...

نقل از روزنامه های عصر مردم و نیم نگاه

پاییز تمام حس و حالم شده است

تکرار بهانه ی زوالم شده است

من:ثانیه ی عبور

من:این:...

من:پوچ!

امسال که بیست و هفت سالم شده است...

درد من درد بهاری ست که ...

mohammadghaedi — Thu, 28 Aug 2008 19:12:26 GMT

یک جهان، کرم، ز "ما تحت" زمین می ریزد

درد من درد بهاری است که می پاییزد

فاصله داشت کمی بین همه کم می شد

شکل میمونی هر حادثه آدم می شد

در تنت، گرگ نگاه بد من ریخته شد

وزنه ی عشق، به چیز همه آویخته شد

مرد عاقل شده زیراب خودش را زده کرد

آمد و چشم، به یک باسن تیپا زده کرد

اتفاق آمد و من یاد تو افتاده نشد

وقت، آماده شد و حادثه آماده نشد

مردم زن شده دنبال لبت افتادند

بوسه را مثل هوا به همه کس می دادند

نور کم ...مردمک شهر گشاد است امروز

شهر، در فکر کمی تکیه به باد است امروز

بختک ثانیه ها روی تنم پهن شده

شهر ویران تو زیر بدنم پهن شده

□

آنکه از حادثه سر خورد و نیفتاد، منم

مثل سیبم نیوتن گم شده در پیرهنم

مثل یک کرم، که سیب از دهنش افتاده

شبح شهر تو سیلی زده توی دهنم

زن ! ببین ! از همه ی وحشی من، "هار" تر است

سگ چشم تو که افتاده به جان بدنم

توی من، یک "من" دندان شده هارم کرده

دو سه روز است که من مرده و ... این من نه منم !

□

هر چه من بود میان تن تو جا شد و بعد↓

لحظه ی مرگ برای تو مهیا شد و بعد ...

محمد قائدی - شیراز - مرداد87

آیا تا به حال این حس را داشته اید؟!

mohammadghaedi — Sat, 28 Jun 2008 13:17:47 GMT

گلایه

"من گشنمه" گارسون! "پلو سوسمار" لطفن

"شیرشتر" با طعم زهر مار لطفن

"ویسکی" بده گارسون! هوای رقص دارم

مطرب بخوان ! مطرب بزن گیتار لطفن

...و مرد با خود گفت:"خیلی ساده هستی "

دور و بر خود را بکش دیوار لطفن!

یک گوشه از یک رستوران نسبتن شیک

هی آب میشد یک نفر – یک مرد...چیک...چیک...

یک مرد خاکی، نم- نمک ، در کوچه می ریخت

توی دهان بچه ها آلوچه می ریخت !

افتان و خیزان ، مثل یک موسیقی رپ

یک مرد توی کوچه ی سرد علی چپ ...

(خرده حسابی داشت با او ... با خودش ... با ...

با چرتکه سهم خودش از زندگی را ...)

توی پرانتز می شود مردی که دارد ...

اعصاب شعرم خرد شد ...

سیگار لطفن ...

# # #

آهای مردم! هیکلم واداده امشب

یک خرده پیچ و مهره و آچار لطفن

بازیگر خوب رل هیچی بزرگم !

آهای دنیا ! هدیه ی اسکار لطفن

من حرف دارم با همه... اصلن ولش کن ...

لطفن کمی ...

لطفن طناب دار ... لطفن ...

شیراز– محمد قائدی

مجموعه در دست چاپ

" مانیفست عبور"

و در آغاز ...

mohammadghaedi — Mon, 14 Apr 2008 18:05:54 GMT

سلول های کلمه

در حجم بسته ی سیاره !

همین ؟!

کجا میرود این شکل سیال ؟

مچ ساعتت را که بخوابانی

نقطه

سر سطر می آید

می دانم

این قبیله ی منقزض

از ملکولهای آب

آهن استخراج می کند

یعنی همیشه یک نفر

روی چرخ ثانیه ها

تاب می خورد تا ...

حالا به نظر می رسد

جهان

روی دستهایش ایستاده است !

" محمد قائدی – شیراز – 1/1/87 "